Het atelier waar de workshops Linosnede, Etsen en Hoogdrukken voor kinderen worden gegeven staat op het terrein van camping Moulin de Piot.

In 2006 en 2007 was GrafiekAtelier er ook al op die plek, in 2008 en 2009 was het atelier gevestigd in het naburige gehucht Chaumont.

De drukpers waarmee de linosnedes en etsen kunnen worden afgedrukt is een zogenaamde plaatpers.

Het maximale drukformaat is 100 x 75/80 cm. Het is een ´Van Ginkel´-etspers en heeft een tandwielvertraging, zodat het niet te zwaar wordt.
Voor linosnede moet de bovenste rol omhoog worden gezet, anders blijft er niet zoveel over van het linoleum (het wordt dan platgewalst)

Voor kinderen van 5 tot 9 jaar wordt niet met de plaatpers gedrukt, maar met een handpersje waarmee ze zelfstandig kunnen werken.

De leeftijdsgrens van 9 jaar is niet absoluut, sommige jongere kinderen kunnen uitstekend linosnijden.

Naast de grafiekworkshops worden ook de activiteiten

• Animatiefilm maken

• Tekenen in de natuur

aangeboden

Eerlijk is eerlijk: Moulin de Piot ligt nu niet bepaald in een druk toeristisch gebied. Het landschap biedt geen spektakel, er zijn geen pittoreske stadjes in de buurt en het is me al een paar keer overkomen dat lokale boeren dachten dat ik was verdwaald op een van mijn wandelingen. Door het schitterende landschap. In alle stilte.

Het gehucht Moulin de Piot is genoemd naar de familie Piot die daar lang geleden een molen in de Petite Creuse bouwden en maalden voor de boeren in de omgeving, slechts bereikbaar via smalle ezelpaadjes. De industrialisatie en mechanisatie heeft de molen werkloos gemaakt, zoals zo vele molens. Omdat de bedrijvigheid nog tot in de twintigste eeuw heeft plaatsgevonden zijn de gebouwen nog relatief intact.

In de tweede wereldoorlog heeft het Franse verzet zich verstopt in de dichte bossen in en rond Moulin de Piot. Kapitein en klompenmaker Charles Chareille leidde dat verzet kennelijk zo goed dat de bezetters wel een vermoeden hadden van de activiteiten, maar er niet in slaagde om de verzetsbeweging op te rollen. Om de bewoners van het dorp Chéniers te dwingen de verzetshaard te verraden gingen de Duitsers over tot een gijzeling van een aantal kinderen uit het dorp. Of de bewoners echt niet wisten waar het verzet zich schuilhield of dat zij standhielden tegen de terreur van de bezetters: de kinderen zijn na een aantal dagen vermoord.

Na de oorlog richt Chareille, 'Tonton' (oompje) een vriendschapscentrum op om het bloedvergieten van de oorlog achter zich te laten. Hij koopt de molen, kapt wat bossen, repareert het een en ander en krijgt door zijn enthousiasme veel mensen uit de omgeving mee. Hij spoort via vakverenigingen jongeren aan om in de zomer te komen werken in de jongerenkolonie Moulin de Piot. In 1952 komen er 17 Franse jongeren naar Piot en in 1953 zijn er al 52 deelnemers uit (vooral) Frankrijk, maar ook een aantal Engelsen, vier Nederlanders en een Italiaan. Een echte internationale ontmoeting en het wordt alleen maar méér in de jaren die volgen. Het gaat zo goed dat niet alleen in en rondom Moulin de Piot wordt gewerkt, maar ook molens in de buurt (en later zelfs in andere landen) worden opgeknapt.

Op een oude film is te zien hoe het gebouw 'de Kathedraal' wordt gebouwd, rotsen worden opgeblazen en vooral heel hard wordt gewerkt door jongens en meisjes uit allerlei landen. Een moskee wordt gebouwd en opgeleverd door Noord-Afrikanen en zo hebben mensen van verschillende nationaliteiten er het een en ander neergezet.

Het ideaal van 'Tonton' wordt misschien wel het mooist verbeeld door het huis 'Bon Venon': Esperanto voor 'Welkom'. Van de deelnemers werd verwacht dat zij met elkaar konden spreken en Esperanto was daar de ideale taal voor: niet gebonden aan land of volk. Het huis 'Bon Venon' was de Esperantoschool van Moulin de Piot en is indertijd van afgedankte telefoonpalen gemaakt. Hoeveel symboliek kun je nog verdragen?

Eind jaren 80 van de twintigste eeuw is het gedaan met de beweging en het duurt tot 1994 tot er weer wat activiteiten zijn. Het is een Nederlander die een leer- en werkplek zoekt voor jongeren en een bescheiden begin maakt op het terrein van Moulin de Piot. In 1996 komen Arie en Dia van Driel en weten in 12 jaar de plek om te bouwen tot een leuke en succesvolle camping waar vooral veel jongeren op afkomen. De eigenaar van Moulin de Piot is dan de vereniging van Vrienden van Moulin de Piot en heeft als doel om de opbrengsten ten goede te laten komen aan het jongerenwerk, maar het lijkt erop dat die doelstelling niet of nauwelijks gehaald wordt. Arie en Dia worden in 2007 'bedankt' voor bewezen diensten en vertrekken naar een ander gehuchtje in Chéniers. Door (financiëel) wanbestuur en wellicht nog wel andere lokale gevoeligheden moet de vereniging Moulin de Piot in 2009 verkopen aan de gemeente Chéniers. Het is nu een camping 'municipal', een gemeentecamping.

Steeds meer mensen weten de weg te vinden naar Moulin de Piot, verscholen in het oude boerenlandschap met bossen, hagen en heuvels. Dat het vooral Nederlanders zijn heeft wellicht te maken met de voortvarende promotieactiviteiten van Arie van Driel in het verleden, maar aangezien vele gasten de camping vaker bezoeken moet er toch meer aan de hand zijn. Wellicht zijn het zogenaamde wildkampeerterein en het 'puberkamp' belangrijke trekkers.

Hou je van rust, heb je kinderen (groot of klein), wil je naast veel lummelen, vuurtje stoken of pootje baden in de Petite Creuse ook eens wat anders doen, dan kom je maar dit paradijs. Maar vertel het niet verder...

Werk van deelnemers aan de workshop Hoogdrukken voor kinderen, vanaf 2006

Werk van deelnemers aan de workshop Etsen, vanaf 2006

Werk van deelnemers aan de workshop Linosnede, vanaf 2006